De Mexicaanse keuken, beschouwd als een van de vier grote keukens ter wereld, is een ervaring die geen enkele reiziger mag missen in de Riviera Maya. Meer dan alleen genieten van de Caraïbische stranden, wordt een lokale kookcursus volgen een van die onvergetelijke herinneringen die je meeneemt uit Mexico.
Tijdens ons recente culinaire avontuur kozen we voor de workshop van Co.Cos Kitchen in Playa del Carmen. Ik moet bekennen dat ik niet bepaald een keukenwonder ben (mijn vriend liet me zelfs beloven dat ik de boel niet in brand zou steken!).
Maar alle zorgen verdwenen bij aankomst: de studio glansde met vlekkeloos keukengerei, schorten zo stijf als feesttafelkleden en verse ingrediënten met militaire precisie georganiseerd. Ze hadden zelfs tweetalige receptenboekjes (Engels/Spaans) voor ons gewone stervelingen.
De plek waar de magie gebeurt: een studio uitgerust met techniek en traditie. Foto: RivieraMaya.mx
Alles klaar: receptenboekjes en koksschorten waardoor zelfs de minst ervaren kok zich een professional voelt.
De regenboog van smaken: van poblano pepers tot granaatappels die overlopen van pitjes als robijnen.
Onze chef-kok en instructeur, afkomstig uit Monterrey, verwelkomde ons hartelijk. De groep bestond uit 4 cursisten —ik was de enige die Spaans sprak— dus kozen we voor de les in het Engels.
De dag was opgedeeld in twee bedrijven: eerst de bereiding van Chiles en nogada en guacamole (het menu wisselt per seizoen!), daarna een onderdompeling in het universum van de chilipeper en een premium proeverij van tequila en mezcal.
BEDRIJF I: Tussen chilipepers en avocado’s
De guacamole was onze warming-up. “Prak de avocado’s met liefde, niet met woede!”, grapte de chef terwijl hij elke stap controleerde. Maar de echte uitdaging kwam met de Chiles en nogada, het patriottische gerecht bij uitstek dat geserveerd wordt tijdens nationale feestdagen.
Het roosterritueel: poblano pepers die dansen boven de vlammen om hun vel te verwijderen
De vakkunst van het vullen: een mengsel van vlees, gedroogd fruit en specerijen dat naar eeuwenoude traditie ruikt
Het geheim zit in de nogada —die romige walnotensaus— en in de finishing touch: granaatappelpitjes en peterselie om de vlag van Mexico na te bootsen.
Het resultaat? Een smaak waar je je klasgenoot spontaan door wilt omhelzen. Met een glas rode wijn erbij was die eerste hap pure culinaire poëzie.
Het meesterwerk van de chef-kok: elke chilipeper een monument voor de kloosterkeuken 
Mijn uiteindelijke creatie: zelfs mijn oma zou trots zijn!
BEDRIJF II: Vuur en gedistilleerd
Het tweede deel was een masterclass over de cultuur van de chilipeper. Op tafel stonden: van milde poblanos tot habaneros die zelfs de dappersten uitdagen.
De genetische kaart van Mexico: meer dan 200 soorten chilipepers die een deel van de Mexicaanse identiteit bepalen.
De grande finale was een tequila- en mezcalproeverij die alle mythes ontkrachtte. Vergeet de tequila met limoen en zout! De ware kunst zit in het proeven van de nuances: van een añejo tequila met vanilletonen tot ambachtelijke mezcals met worm —ja, dat beestje in de fles eet je op!
Elke druppel vertelt het verhaal van de agave.
Tequila vs Mezcal: De strijd van de agavegeesten
Grondstof: Tequila gebruikt uitsluitend blauwe agave. Mezcal staat tot 30 soorten toe, waarvan espadín de meest voorkomende is. Productie: Industrieel vs ambachtelijk. Mezcal wordt gekookt in aarden ovens, wat die kenmerkende rokerigheid geeft.
De blauwe velden van Jalisco: waar agave verandert in tequila. Foto: Sergio Niebla
Het drinkritueel. Geen limoen en zout. Puristen drinken het “sangrado” —in een breed glas om aroma’s vrij te laten— op kamertemperatuur. De beste aanvulling: een goed gesprek.
Vier uur vlogen voorbij tussen messen, gelach en slokjes mezcal. Meer dan een kookcursus was het een zintuiglijke reis die geen enkel restaurant kan evenaren.
